Parelmoervlinders in de Eifel

In de Duitse Eifel komen veel verschillende parelmoervlindersoorten voor. Eerder plaatste ik al foto’s van de grote parelmoervlinder. Een vlinder die nauw verwant is aan deze soort is de keizersmantel, die momenteel volop in de Eifel te vinden is. Beide soorten behoren tot het genus “Aglaja”, dit wil zeggen dat ze nauw verwant zijn. In deze blog laat ik een aantal andere parelmoervlinders zien die ik recent tegen ben gekomen in de Eifel, beginnend met de steppeparelmoervlinder.

De steppeparelmoervlinder behoort tot het genus “Melitaea”. Dit genus kent vele soorten, in Nederland komen de veldparelmoervlinder en de bosparelmoervlinder voor. Die laatste is lastig te onderscheiden van de steppeparelmoervlinder. Het verschil zit hem voornamelijk in de beharing van de palpen (de snuit van de vlinder). De bosparelmoervlinder heeft enkel zwarte haren, het mannetje van de steppeparelmoervlinder heeft zwarte en rode haren en het vrouwtje heeft enkel rode haren, zoals te zien is op de foto hieronder.

De steppeparelmoervlinder komt voornamelijk voor op open droge, vaak stenige graslanden, dit zijn vooral kalkgraslanden. Het vrouwtje zet de eitjes af op verschillende weegbreesoorten, zoals smalle weegbree en ruige weegbree.

Dit afgevlogen exemplaar van de moerasparelmoervlinder kwam ik ook tegen in de Eifel. Deze soort is vooral te vinden in vochtige graslanden. De eitjes worden afgezet op blauwe knoop en duifkruid. De moerasparelmoervlinder behoort tot het genus “Euphydryas”, in de Eifel (en de Benelux) zijn geen andere vertegenwoordigers te vinden van dit genus.

De purperstreepparelmoervlinder behoort tot het genus “Brenthis”, net zoals de braamparelmoervlinder, die ik eerder tegenkwam in het Moezeldal.

De purperstreepparelmoervlinder is ook vooral te vinden in vochtige graslanden, bijvoorbeeld in beekdalen, vaak wel langs bosranden of struweel. De eitjes worden afgezet op moerasspirea.

Op plekken waar de purperstreepparelmoervlinder vliegt, is de zilveren maan vaak ook te vinden. Al zet deze vlinder de eitjes af op verschillende soorten viooltjes, voornamelijk moerasviooltje, maar ook hondsviooltje en zinkviooltje.

De zilveren maan behoort tot genus “Boloria”, evenals de veenbesparelmoervlinder, ringoogparelmoervlinder, paarse parelmoervlinder en de zilvervlek. Al deze vlinders zijn aan de bovenzijde lastig van elkaar te onderscheiden. Mocht je een parelmoervlinder tegenkomen en je weet niet zeker wat het is, dan is het altijd handig om een foto te maken van de onderzijde.

De zilveren maan en de zilvervlek zijn wat lastiger om van elkaar te onderscheiden. Wat deze twee soorten gemeen hebben is de grote zwarte stip op de ondervleugel. Echter is de grondkleur bij de zilvervlek wat roder als bij de zilveren maan. Tevens zijn bij zilveren maan de omgekeerde V-tjes langs de achterrand zwart, bij de zilvervlek zijn ze rood.

De laatste parelmoervlinder uit dit blogje is de kleine parelmoervlinder. Dit is een goed te herkennen parelmoervlinder die behoort tot het genus “Issoria”, tevens ook de enige vertegenwoordiger van dit genus in heel Europa. De kleine parelmoervlinder is te vinden op warme graslanden met kale grond, waarbij de eitjes worden afgezet op verschillende soorten viooltjes.

Meer foto’s gemaakt tijdens mijn stage in de Duitse Eifel volgen snel!

This entry was posted in Vlinderfotografie. Bookmark the permalink.

Comments are closed.